چرا باید حسین را بشناسیم!

درخواست حذف این مطلب

سیم پیچی کار سختیه. یه تعمیرات لوازم خانگی بچگی تو محل ما بود. هنوزم هست. همیشه می گفت سیم پیچی رو درست یاد بگیرم نونم تو روغنه. اون وقتا هر ی نمی تونست سیم پیچی جاروبرقی و کولر و دینام و اینها رو انجام بده. اینم تازه کار بود. هر موتوری رو که سیم پیچی می کرد دو روز بعدش میدیدیم یکی اومده دم ظهر جلوی مغازه اش هی به شیشه میزنه. خسته که می شد از ما که اونور خیابون بودیم می پرسید میدونی خونه اش کجاست؟ اون زمان هنوز موبایل نیومده بود که هر ی شماره اش رو بزنه پشت شیشه. ما هم می گفتیم همون بالاس. مغازه برای باباش بود. ولی از پسر خودش اجاره می گرفت. خونه شون بالاسر مغازه بود. درش هم تو کوچه کناری اولین در. طرف می رفت در رو می زد و همین که حسین می اومد تو چارچوب دعوا شروع میشد. بعدها یه کم دستش تو تعمیرات راه افتاد و دیگه کمتر دعوا شد جلوی مغازه اش. یادمه چندتا از جوونای نااهل محل برو و بیا تو مغازه اش پیدا . اولش می گفتن و می خندیدن و با پراید حسین می رفتن مسافرت اینور اونور. ما هم که بچه بودیم نگاه می کردیم و می گفتیم خوش به حال حسین. بعدها کم کم رفت سراغ دود و دم و دیگه دست و دلش به کار نمی رفت. یه بار یکی از همسایه ها گفت سر خیابون که داشته می رفته ماشینش خاموش میشه. بنزین تموم می کنه. انقدر پول به مواد داده بوده که دیگه پول نداشته بره بنزین ب ه و ماشین رو همونجا ول میکنه میره. بعد چند ساعت داداشش میاد و ماشین رو بنزین میریزه میاره جلوی خونه. چند سالی چون معتاد و لاغر شده بود بچه های هم سن و سال من بهش تو محل می گفتن حسین چروک. آ ش برادراش اومدن گرفتن بردنش ترکش دادن. اون وقتا هنوز موادا صنعتی نشده بود. میشد آدما رو نجات داد. میشد یکی رو برگردوند. چند وقی گذشت تا اینکه ازدواج کرد. ازدواجش به چند ماه نکشید که تموم شد. حسین ساده بود. زیاد درکی از زن ها نداشت. زنه طلاقش رو گرفت و رفت. بعد اون حسین خیلی تو لک خودش بود. تو مغازه یه کامپیوتر داشت. اون زمانا هر ی کامپیوتر نداشت. از این مانیتورهای سی آر تی بزرگ گذاشته بود رو میزش. می نشست تو مغازه و ساعت ها بیرون نمی اومد. مشتری هم نداشت. دیگه حتی تو مغازه اش دعوا هم نمی شد. پاکت جاروبرقی می فروخت، پوشال کولر و چیزایی که آدما سرش دعوا نمی کنن. دیگه سیم پیچی انجام نمی داد. فکر کنم سیم پیچیدن رو گذاشت کنار. یه جوری شده بود انگاری خودش هم نیم سوز شده بود. پرایدش رو فروخت و مغازه اش تقریبا خالی خالی بود. حسین سیم پیچی بلد نبود. نه واسه موتورهای نیم سوخته. نه. سیم پیچی دل نیم سوخته خودش رو میگم. سیم پیچی هنر سختیه. چه بخوای یه جاروبرقی و کولر و موتور رو س ا کنی چه کار کار دلی باشه که احساساتش نیم بند شده و دیگه به هر چیزی تعلق و تمایل نشون نمیده. دیگه نمی تونه عاشق بشه. بند کنه به دل یکی و به قول روباه تو شازده کوچولو طوری بشه که دیگه نتونه چیزی رو برای خودش اهلی کنه. حوصله اش رو از دست بده و اون وقت بی دوست بمونه...

+ اگر برای ابد هوای دیدن تو نیفتد از سر من چه کنم؟

++ تقدیم به نازنین. تولدت مبارک رفیق.