اون قسمت که هندزفری رو بهونه کرد که حرفای دیگه ش رو بزنه!

درخواست حذف این مطلب

تو راه برگشت مدام با خودم تکرار می هندزفری و ویتامین. هندزفری و ویتامین. خیلی حافظه ام ضعیف شده. خیلی. مدام پیش خودم تکرار می تا بالا ه یه فروشگاه لوازم موبایل دیدم. ماشین-آره من ماشین دارم اگه ندی برو صفحه دوم:) - رو پارک و بدون چونه هندزفری رو گرفتم و اومدم خونه. داشتم لباسام رو عوض می که گفتم اَه ویتامین که یادم رفت! خیلی حافظه ام ضعیف شده. خیلی. شربت خاکشیری که مامان آماده کرده بود رو خوردم و لپ تاپم رو روشن و هندزفری رو بهش وصل . نمی دونم شما هم از این کارها می کنید یا نه. ولی من وقتی یه وسیله جدید می گیرم مدام دنبال اینم بفهمم نسبت به قبلی چقدر بهتره. مدام می خوام همون کارهای قبلی رو باهاش انجام بدم و ببینم چقدر سریع تره و از این حرف ها. نیم ساعت داشتم تو یوتیوب دنبال آ ین آهنگ هایی می گشتم که با هندزفری قبلی گوش داده بودم. همون که یکی از گوشیاش هم اب شده بود. هی می گفتم همین آهنگ. همین رو باید اول گوش بدم. بعد می گفتم همین؟ هی می خواستم آهنگ بهتر و جدیدتری که صداش تو گوشم مونده باشه رو پیدا کنم. اما نمی شد. خیلی حافظه ام ضعیف شده. خیلی. آ سر با کلی وسواس گوشی ها رو - شما بهشون چی میگین بیلبیلک؟- گذاشتم تو گوشم و آهنگ رو پلی . انگار رفتم تو یه دنیای دیگه... اوه... هیچ وقت اصرار نکنید با هندزفری ای که یکی از گوشی هاش یا به قول شما بیلبیک هاش اب شده اصرار به ادامه دادن کنید. همین طور در مورد آدم ها هم عمل کنید عالی میشه. یه بنده خ هست هندزفری ها و هدست هاش اسم هم داره. اون قدر هم خل و چل نباشین. سعی کنید متعادل زندگی کنید. شب ها هم قبل خواب مسواک بزنید. تا 11 هم بیشتر بیدار نمونید. نصیحت های دیگه هم داشتم ولی خیلی حافظه ام ضعیف شده. خیلی. یه ترس هایی هست تو زندگی هر آدمی که واقعیت داره. یعنی کاری نمی تونید در مقابلش انجام بدین. اونا ترس های واقعی زندگی شمان. چیزهایی که شما واقعا در مقابل شون ناتوانید. شاید خیلی از ترس ها رو بشه کاریش کرد. بشه کم کم مقابل شون قوی شد. بشه در مقابل شون قد علم کرد. اما بعضی ترس ها هست که فقط باید باهاشون دست داد. نشوندشون سر میز و گفت اوکی. چی برات بیارم؟ مثل من که امروز به یکی از این ترس هام همین حرف رو زدم و اون هم خیلی محترمانه اومد سر میز نشست. مثل ترس از اینکه یه روز تو خیابون که دارم راه میرم درست از اون دست پیاده رو یا درست تو ماشین کنار دستیم تو ترافیک همت یه چهره آشنا ببینم و به خودم بگم چقدر به نظر آشنا می اومد. بعد چراغ سبز بشه و راه بیفتم و تا چهارراه بعدی مدام به خودم بگم چی قرار بود بگیرم؟ و هیچ وقت نفهمم اونی که تو ماشین کنار دستیم بهم لبخند زده بود کی بود...